Ölüm korkusu ve kendini ifade problemi olan bir danışanım, uyuyamadığını ve sebepsiz bir ölüm korkusu yaşadığını söylemişti.
Terapi sırasında 11 yaşında yaşadığı travmatik bir sahnede içindeki çocuğun ölüm korkusuyla yüzleşmek zorunda kaldığını gördük. Aile içi kavga sebebiyle yaşadığı travmada kapalı kalmıştı. O günden beri ses çıkartmamak onun için bir savunma mekanizmasıydı.
Çok etkin bir katılım gösterdi seans sırasında. Önce korku ile arasındaki bağı çözdü şu anki bilinç düzeyiyle. Sonra da 11 yaşındaki haliyle biraraya gelerek, kopan bağı sağlıklı bir şekilde onardı.
Seans sonrası hatırladıkları ve olaya bakış açısı tamamen değişmişti. Sembollerin onun için ifade ettikleri anlamları yakalamış, kendini bu travmadan özgür bırakmayı seçmişti.
6.01.2011 Perşembe
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder